/
Теги: sprawy wojskowe granatnik sprzęt wojskowy
Год: 1938
Текст
MINISTERSTWO SPRAW WOJSKOWYCH INSTRUKCJA STRZELECKA GRANATNIK WARSZAWA 19 3 8
MtNiStfeiiśtWó Śi»RAW wÓiśKóWYĆił P. 4 1938 VI INSTRUKCJA STRZELECKA CZĘŚĆ VI GRANATNIK W A R S Z A W A 19 3 8
Główna Drukarnia Wojskowa. 1938 r. — Nr 7606.
MINISTERSTWO SPRAW WOJSKOWYCH DEPARTAMENT PIECHOTY Warszawa, da. 75 czerwca 1938 r. ROZKAZ WPROWADZAJĄCY Wprowadzam do użytku służbowego „In- strukcję strzelecką Część VI. Granatnik" P. 4 ---- VI. 1938 Jednocześnie unieważniam i polecam znisz- czyć „Instrukcję walki granatem — granatnik 07 wz. 30 projekt - II.” 1932 I WICEMINISTER SPRAW WOJSKOWYCH (—) GŁUCHOWSKI generał brygady.
SPIS RZECZY. Rozdział A. I. Wiadomości podstawowe. 1. Dane ogólne o sprzęcie i amunicji.................1 2. Cechy charakterystyczne............................1 3. Działanie granatu..................................2 II. Użycie i działanie granatników. 4. Zasady użycia..................................... 2 5. Zasady działania...................................3 6. Zadanie ogniowe....................................4 7. Skuteczność ognia..................................4 III. Czynności wstępne do strzelania. 8. Wybór stanowiska...................................5 9. Zajmowanie stanowiska .............................5 10. Miejsce i czynności obsługi podczas strzelania . . 6 11. Istota celowania...................................6 12. Nadawanie kierunku.................................7 13. Nastawianie odległości strzału.....................8 14. Ładowanie ........................................ 8 15. Danie strzału .....................................8 IV. Wykonanie strzelania. 16. Prowadzenie strzelania.............................9 17. Obserwacja strzelania..............................9 18. Rozkazy ogniowe , 10
VI 19. Przykłady rozkazów ogniowych II 20. Ostrzeliwanie różnych celów.....................12 21; Strzelanie w ciemnościach ......................15 Rozdział B. SZKOLENIE STRZELECKIE Z GRANATNIKÓW. I. Zadanie, zakres, podział i przebieg szkolenia. 22. Zadanie i zakres szkolenia......................IB 23. Przedmiot i podział szkolenia................. .16 24. Przebieg szkolenia .............................17 11. Wyszkolenie wstępne. 25. Znaczenie i zadanie wyszkolenia wstępnego ... 17 26. Przedmiot wyszkolenia wstępnego.................IN 27. Sposoby i przebieg szkolenia................... IN 111. Szkolenie szkolno-bojowe. 28. Cel i przedmiot.................................19 29. Podział szkolenia ..............................20 30. Przedmiot ćwiczeń szkolno-bojowyrh..............20 31. Przebieg ćwiczeń................................21 32. Teren, ubiór i sprzęt do ćwiczeń................21 Rozdział C. STRZELANIA. I. Uwagi ogólne. 33. Znaczenie i podział slrzclań....................22 34. Program strzelali ..............................22 35. Zasady przeprowadzania slrzclań.................23 36. Przedstawianie celów ...........................23 37. Ewidencja slrzclań..............................21 11. Strzelania szkolne. 38. Cel i podział Strzelali szkolnych...............21 39. Przeprowadzenie slrzclań szkolnych ....,, 24
VII HI. Strzelania szkolno-bojowe. S > W. 40. Cel strzelali szkolno-bojowych...................24 11. Przeprowadzenie strzelali szkolno-bojowych . . . 25 42. Omawianie slrzelań...............................25 IV. Strzelania bojowe. 43. Cel slrzelań.....................................26 V. Strzelnice i korzystanie z nich. 44. Urządzenie strzelnicy i zabezpieczenie jej .... 26 45. Zachowanie się na strzelnicy.....................27 46. Niewybuchy.......................................27 ZAŁĄCZNIKI. Obraz trafień (zał. Nr 1). Rozmiary strzelnicy z uwzględnieniem pasów bezpie- czeństwa (zał. Nr 2). Program slrzelań z granatnika (zał. Nr 3).
ROZDZIAŁ A. L Wiadomości podstawowe. Ciężar granatnika Kaliber około 8 kg . . . 46 mm Ciężar pocisku....................około 760 g ( najmniejsza...............100 m Donosnosc. | największa................ 800 m 1. Dane ogólne o sprzęcie i amunicji. Szybkoslrzelność praktyczna 10 strzałów na minutę . . . na 100 m 5} sek Czas przelotu pocisku na 400 m 9,5 sek. na 800 m 14 sok. Rodzaje pocisków: granat1) - - granat ćwiczebny wielokrotny. Granatnik należy do lekkiej broni piechoty i ma następujące cechy: — stromy lor pocisku, pozwalający na strzelanie nad własnymi oddziałami, nawet na najbliższe od- ległości, oraz na wykorzystanie stanowisk zakry- tych, — działanie pocisku na cel głównie odłamkami oraz wrażeniem wywołanym przez wybuch, — dużą celność do granicy pełnej donośności, a bardzo dużą na odległości do 500 m, — wielką wydajność ogniową, l) Szczegółowy opis pocisków zawarły jcsl w Instrukcji o broni piecholy - Granatnik wz. 3(>. Cechy charakte- rystyczne.
2 Instrukcja strzelecka — dużą ruchliwość w każdym terenie dzięki ma- łemu ciężarowi i poręczności sprzętu oraz łatwość i szybkość ustawiania go i zdejmowania ze stano- wiska, — mały cel dzięki niskiej budowie. Wzgląd na małą ilość rozporządzalnej amunicji w pierwszej linii bojowej ogranicza zakres użycia granatników. 3. Działanie granatu. Granat 46 mm działa na cel siłą wybuchu gazów oraz odłamkami skorupy przede wszystkim na boki. Promień skutecznego rażenia odłamków granatu wynosi około 5 ni. Do 15 m działanie granatu ma charakter obezwładniający. Niektóre odłamki mo- gą razić jeszcze do 100 m, szczególnie na boki i w przód. Pas bezpieczeństwa dla własnych oddzia- łów na odległościach strzelania do 500 m wynosi 100 m; wynika on z największego rażenia odłam- ków i rozrzutu broni. 4. Zasady wżycia. 11. Użycie i działanie granatników. Granatniki wprowadza się do działania, gdy wsparcie innych broni jest niewystarczające hib nic* da się wykonać. Głównym zadaniem granatników jest: — zwalczanie gniazd (szczególnie broni maszy- nowej), na rozkaz, a niekiedy z własnej inicjatywy krótkimi lecz silnymi nawałami. — przygotowanie wsparcia i osłona szturmu przez nagłe i silne ostrzelanie poszczególnych gniazd opbru,
Granatnik 3 — wsparcie małych zespołów piechoty (druży- na, pluton) w walce wewnątrz ugrupowania nie- przyjaciela, gdzie zazwyczaj działają pojedynczo. Skupienie ognia granatników w czasie i miejscu o decydującym znaczeniu taktycznym, a więc wy- wieranie decydującego wpływu na walkę oddziału, wymaga utrzymania sekcji granatników w całości. Sekcja granatników działająca w całości ma moż- ność wykonania zadań ogniowych przez jednocze- sne ostrzelanie 2—3 różnych celów lub kolejne ze- środkowanie ognia o znacznym natężeniu. Kolejne ześrodkowanie stosuje się do celów odległych (ze względu na rozrzut broni) i do karabinów maszyno- wych strzelających z ukrycia (dla zwiększenia prawdopodobieństwa trafienia). Dowódca sekcji w ramach zadań otrzymanych od swego dowódcy kieruje ogniem sekcji, mając du- żą swobodę i inicjatywę w doborze i kolejności zwalczania celów. Sekcja granatników zasadniczo powinna się znaj- dować w pobliżu dowódcy. Po otrzymaniu zadań ogniowych dowódca sekcji wyszukuje najdogodniej- sze stanowiska, utrzymując stale łączność z do- wódcą kompanii lub dowódcą, do którego został przydzielony. W każdym położeniu należy dążyć do zaskocze- nia nieprzyjaciela ogniem. Osiąga się to najłatwiej przy pomocy krótkiego napadu ogniowego z ukry- cia, gdzie się przygotowuje broń do nagłego i nie- spodziewanego rozpoczęcia ognia. Po ustaleniu danych strzelania i przygotowaniu stanowiska ustawia się na nim skrycie granatniki i zaczyna się ogień. Zniszczenie celu, nawet punktowego, wymaga na ogół dużego zużycia amunicji. Zasady działania.
4 Instrukcja strzelecka Zazwyczaj trzeba się zadowolić obezwładnieniem celu, tj. przeszkodzeniem nieprzyjacielowi w dzia- łaniach lub utrudnieniem mu wykonania zadania. Będzie lo zasadą przy strzelaniu do miejsc w te- renie, w których cele odkryto, lub gdy się ich obec- ność przypuszcza. 6. Zadanie ogniowe. Sekcja granatników jest bronił) dowódcy kom- panii. Do niego leź zasadniczo należy określanie zadań ogniowych sekcji, której będzie mógł używać w całości albo przydzielać częściowo dowódcom plutonów, stosownie do przewidywanych zadań. W wypadku przydzielenia granatników pojedyn- czo do drużyn lub plutonów dowódca jednostki strzeleckiej, której granatniki zostały podporządko- wane, wyznacza im zadania ogniowe, kierując się zasadą, że ogień ich stosuje się przeciw celom, któ- rych nie może skutecznie zwalczyć inna broń pie- choty. Zadanie ogniowe polega na: - wyznaczaniu celów do zwalczania, regulowaniu ich współdziałania z inną bronią piechoty (podział celów), regulowaniu zużycia amunicji i jej uzupeł- nianiu, wyznaczaniu chwili rozpoczęcia ognia. 7. Skuteczność ognia. Skuteczność strzelania zależy od: dokładnego doboru danych strzelania. — jasnego i krótkiego rozkazodawslwa, — wykonywania ognia w porę, -— jak największej sprawności obsługi w szyb- kim i dokładnym wykonywaniu poszczególnych czynności,
Granatnik 5 III. Czynności wstępne do strzelania. Na stanowisko granatnika nadaje się wzniesienie lub zagłębienie terenowe. Często trzeba się zadowo- lić lejem, bruzdą, kopcem itp. Broń ustawia się tuż za grzbietem w laki sposób, aby wystający wylot lufy dał możność bezpośredniego wycelowania. Ta- kie stanowisko mimo niezupełnego ukrycia broni czyni ogień najbardziej giętkim. Na czas walk dłuższych przygotowuje się zwykle stanowisko całkowicie zakryte, to znaczy odsunięte od grzbietu na kilka lub więcej metrów. Celowanie z takiego stanowiska odbywa się za pomocą wyty- czenia. Może zajść również konieczność zajęcia stanowi- ska w terenie pozbawionym nierówności. Dla zajęcia stanowiska sekcyjny (granatnikowy^ da je rozkaz lub znak: „nu stanowisko". Na ten rozkaz dobiega obsługa i przygotowuje broń i miejsce, w którym po wskazaniu celu wbu- dowuje granatniki. Amunicyjni grupują się lak. aby mogli w każdej chwili dostarczyć amunicję ce- lowniczym i być im w razie potrzeby pomocni. Przygotowanie do .strzelania polega na zdjęciu pokrowca, rozłożeniu nóżek granatnika, podniesie- niu ramienia celownika, nastawieniu odległości oraz odpięciu łopatki (czekana). przy pomocy której wbudowuje się granatnik. Wbudowanie granatnika polega na wykopaniu wgłębienia odpowiadającego wymiarom stopy, osa- dzeniu granatnika, nadaniu kierunku na cel i zgra- niu poziomicy. Granatnik wbudowuje celowniczy. 8. Wybór stanowiska. 9. Zajmowanie stanowiska.
10. Miejsce i czynności obsługi podczas strzelania. 11. Istota celowania. 6 Insti*iikcj:i strzelecka Na stanowisku otwartym: — granatnikowy prowadzi strzelanie stosując się do otrzymanego zadania ogniowego. Jeżeli takiego zadania nie otrzymał, a położenie wymaga rozpo- częcia ognia, zaczyna ogień z własnej inicjatywy, zwłaszcza jeżeli porozumienie się z dowódcą jest w tej chwili trudne. — celowniczy leży za granatnikiem i sam wyko- nuje wszystkie czynności związane z nastawieniem granatnika i daniem strzału. — amunicyjni zajmują miejsce ukryte z boku lub z tyłu, w odległości zależnej od tereniu i zapewnia- jącej sprawne donoszenie amunicji. Przy strzelaniu ze stanowiska zakrytego można czynności strzelania podzielić między celowniczego i amunicyjnego. Celowniczy leży wtedy za granatni- kiem. celuje i odpala, amunicyjny zaś klęczy lub leży z prawej strony i ładuje granatnik. W razie konieczności prowadzenia szybkiego ognia obsłu- guje granatnik cała obsługa, jak ze stanowiska za- krytego. Jeżeli zadanie wykonuje sekcja, wówczas do- wódca sekcji rozdziela cele dla poszczególnych gra- natników, a przy stosowaniu ześrodkowania pro- wadzi strzelanie całością. Celowanie polega na nadaniu lufie kierunku i podniesienia oraz nastawieniu odległości. Ze stanowisk otwartych celuje się bezpośrednio do celu, a ze stanowisk zakrytych — przy pomocy celów pomocniczych (kołków przed stanowiskiem). Kierunek nadaje się przez skierowanie granatnika przy pomocy szczerbiny ramienia celownika i musz- ki na cel właściwy lub pomocniczy.
Granatnik 7 Odległość uzyskuje się przez zgranie poziomnicy i nastawienie pierścienia nastawczego na daną po- działkę. Granatnik strzela przy stałym kącie podniesie- nia, który się uzyskuje przez zgranie poziomnicy. Zgranie poziomnicy uskutecznia celowniczy jedno- cześnie z nadaniem kierunku. a) Przy strzelaniu bezpośrednim: „Celowniczy na rozkaz dowódcy sekcji (granatnikowego)44 „Cel..." — ustawia granatnik z grubsza w kierunku, — wysuwa ramię celownika celując przez wy cięcie (szczerbinę) i muszkę na cel, — wbudowuje granatnik, posługując się łopat- ką (czekanem), — wycelowuje dokładnie przesuwając nóżki, zgrywa poziomnicę i skierowuje dokładnie granat- nik na cel; stopę w razie potrzeby dobija trzonkiem łopatki. W razie zmiany celu lub konieczności przeprowa- dzenia większej poprawki na kierunek należy stopę granatnika wyjąć z ziemi i granatnik powtórnie wbudować. Drobne poprawki kierunku uskutecz- nia się przez małe przesunięcia nóżek oraz przez podbicie ziemią stopy granatnika przy pomocy trzonka łopatki (czekana). b) Przy strzelaniu z ukrycia. Przy strzelaniu z ukrycia granatnikowy samo rzutnie lub na rozkaz dowódcy sekcji „Cel... wy- tycz44 wytycza kierunek celu najmniej dwoma koł- kami. W tym celu podsuwa się do miejsca, skąd widzi cel, wbija kołek pionowo, tak aby się znalazł mniej więcej na linii miejsca obranego na stanowi- li. Nadawanie kierunku.
8 Instrukcja strzelecka 13. Nastawianie odległości strzału. 14. Ładowanie. sko broni i celu po czym odsuwa się do tyłu o parę kroków od pierwszego kołka i wbija drugi kołek na linii pierwszy kołek — cel, tak żeby kołki i cel znalazły się na jednej linii. Po takim ustawieniu kołków granatników odsuwa się nieco w tył i spraw- dza wytyczenie. Po wytyczeniu celowniczy postę- puje jak przy celowaniu bezpośrednim, celując na prawy czy tez lewy skraj kołków. Aby osiągnąć odpowiednią donośność strzału, należy pierścień nastawczy nastawić na wskazana podziałkę. Po podaniu podziałki przez prowadzącego strze- lanie, celowniczy powtarza podziałkę. po czym zwalnia zacisk regulatora i nastawia pierścień na- stawczy tak, aby odpowiednia kreska podziałki po- kryła się ze wskaźnikiem na komorze regulatora. Granatnik ładuje celowniczy (amunicyjny) na rozkaz ,,Ładuj“ w następujący sposób: leżąc za gra- natnikiem wyciąga pocisk z torby (skrzynki), ujmu- je go prawą ręką w środku ciężkości zapalnikiem do góry i wprowadza brzechwą do lufy. Skoro 2/;> części pocisku wejdą do przewodu lufy, puszcza po- cisk i usuwa szybko rękę w dół. Przy ładowaniu należy zwracać uwagę, aby broń nie zmieniła kierunku. * Po załadowaniu i zameldowaniu przez celowni- czego „Gotów*’ prowadzący strzelanie daje hasło „Ogniak‘. Na ten rozkaz celowniczy odpala naciska- jąc spust. 15. Danie strzału.
Granatnik 9 IV. Wykonanie strzelania. Prowadzenie strzelania obejmuje następujące czynności: — rozpoznanie i określenie celu, — określenie odległości, — podział celu (przy strzelaniu sekcją), — stwierdzenie możności strzelania ze względu na położenie własnych oddziałów względem celu, — obserwację strzelania, — określanie poprawek. Prowadzenie strzelania granatników należy za- sadniczo do granatnikowych. Gdy sekcja ostrze!iwa jeden cel (stosuje ześrod- kowanie), strzelanie prowadzi sekcyjny. Dobra ocena odległości przyczynia się wydatnie do zwiększenia skuteczności ognia i zapobiega mar- nowaniu amunicji. Dlatego należy się wzajemnie in- formować z oddziałami o odległości. 16. Prowadzenie strzelania. Najlepszy wynik strzelania osiąga się tylko wte- dy, gdy można dokładnie obserwować położenie pocisków w kierunku i na odległość w stosunku do celu. Zasadniczo obserwuje prowadzący strzelanie. Obserwacja strzałów polega na określeniu ich po- łożenia względem celu. Jeśli dym wybuchającego pocisku zakrywa cel ^całkowicie lub częściowo), strzał jest „krótki“, tj. pocisk upadł przed celem. Jeśli widać cel na tle obłoku wybuchu, strzał jako długi leży za celem. Strzał jest w celu, jeśli obłok wybuchu ukazuje się przed celem, a zaraz potem za celem lub od- wrotnie. 17. Obserwacja strzelania.
18. Rozkazy ogniowe. 10 Instrukcja strzelecka Jeśli cel jest słabo widoczny, obserwację strza- łów uskutecznia się względem jakiegoś wyraźnego przedmiotu terenowego znajdu jącego się tuż obok celu. Odchylenie strzałów w kierunku określa się mia- rą kątową. Zasadniczo należy się posługiwać oceną szerokości palców, dla wskazania celowniczemu no- wego punktu celowania w kierunku. Strzały na odległość tym łatwiej jest obserwować i oceniać w stosunku do celu, im więcej teren da je punktów zaczepienia. Należy dążyć do ścisłego okre- ślenia uchylenia w głąb w metrach, aby jak najprę- dzej przejść do ognia skutecznego. Przy strzelaniu na grzbiet strzałów długich za zwyczaj się nie obserwuje. Rozkaz ogniowy zawiera następujące punkty: - określenie celu, — odległość (podziałka nastawcza), — ilość pocisków i hasło ładowania, - - kolejność strzelania granatników, — hasło rozpoczęcia ognia. Rozkaz ogniowy dowódcy sekcji prowadzącego strzelanie odnosi się do wszystkich granatników. Jeżeli rozkaz lub jego część tyczy tylko jednego z granatników, należy podać zapowiedź „Pierwszy (drugi, trzeci) granatnik" na początku rozkazu lub przed tą jego częścią, która się nie odnosi do całego zespołu ogniowego. Aby uniknąć omyłek, celowniczowie powtarzają przed wykonaniem poszczególne punkty rozkazu ogniowego. Przy strzelaniu, o ile nie nakazuje się kolejnego dawania pojedynczych strzałów przez poszczególne
Granatnik 11 granatniki, poda je się ilość pocisków, która ma być przez nie wystrzelona jako seria, np. „Po pięć/4. Można również nakazać, aby granatniki kolejno dawały serię strzałów. .Rozkaz brzmi wówczas: —• „Od prawego — po pięć“. Przy strzelaniu do celów głębokich poda je się. w którym kierunku i ile należy wykonać skoków. Podaje się również ilość pocisków do wystrzelenia na każdym celowniku oraz określa się dolną (lub górną) granicę odległości strzelania, np. „400—4 skoki w przód — po dwa granaty^. Skok oznacza zmianę podziałki nastawczej o 25 m. Jeżeli podczas strzelania serii zajdzie konieczność poprawienia danych strzału, prowadzący strzelanie, który obserwuje ogień swej broni, przerywa go roz- kazem „Przeriuij ogień“ i nakazuje poprawki, a po dokonaniu ich celowniczy melduje „Gotów“. * a) Strzelanie pojedynczego granatnika ogniem punktowym: „Na wprost — pod zielonym krzakiem karabin maszynowy — 400“, celowniczy melduje „jest — 400“ (lub „nie widzę“h wbudowuje granatnik, wy- celowuje go wraz ze zgraniem pozomnicy i nasta- wia podziałkę odległościową „Jeden granat -- ladować“. Amunicyjny podaje granat celowniczemu, który ładuje i melduje „Gotów“. „Ognia“ — celowniczy odpala. b) Strzelanie pojedynczego granatnika do celu głębokiego. 19. Przykłady rozkazów ogniowych.
12 Instrukcja strzelecka ,.Na wprost grupa krzaków — 350 — trzy skoki w przód po dwa granaty — ognia44. Celowniczy wycelowuje w najbliższy skraj celu i po każdych dwóch strzałach zmienia nastawienie podziałki. Pierwsze dwa strzały daje celownikiem 350 dalsze dwa 375 i wreszcie 400. c) Strzelanie pojedynczego granatnika ogniem punktowym z zakrycia. „Cel nr 1 — 400 — trzy granaty — ognia44. d) Strzelanie sekcją granatników ze stanowiska otwartego. „Na wprost wysoka topola — dwa palce w lewo za grzbietem gniazdo karabinów maszynowych — pierwszy granatnik 450 — dwa granaty — ognia41. Po tym wstrzelaniu się ogień skuteczny ..Pierw- szy granatnik 500, drugi 550, trzeci 600 — po czte- ry granaty — ognia44. e) Strzelanie sekcją granatników ze stanowiska zakrytego. „Na wprost w lewo od drogi grupa krzaków — 600 — wytycz44. Jeśli w jednym z granatników nastąpi zacięcie, celowniczy melduje prowadzącemu strzelanie: „Pierwszy — zacięcie (niewypał)44 i po przeczekaniu około 10 sekund oraz usunięciu przeszkody i po- nownym przygotowaniu do strzelania melduje: „Pierwszy — gotów44. * * * * * * a) Strzelanie skuteczne. Sposoby strzelania są zależne od położenia bo- jowego, terenu, rodzaju i widoczności celu oraz ilo- ści rozporządzalnej amunicji. Na podstawie obserwacji pierwszych strzałów ognia skutecznego należy wprowadzać poprawki. 20. Ostrzeliwanie różnych celów.
Granatnik 13 Cele punktowe stałe, tj. cele o małej szerokości i głębokości, zwalcza się zasadniczo jednym granat- nikiem, a wyjątkowo (słaba widoczność, duża odle- głość) ogniem sekcji granatników. Przy celach szerokich i głębokich przeprowadza się strzelanie skuteczne rozdzielając ogień granatni- ków na całą szerokość i głębokość cehi. Zwalczając cele punktowe za zakryciem należy się wstrzelać do zakrycia; następnie poprawić celo- wnik równający się odległości celu od zakrycia. Przeciw celom punktowym wkopanym, ukrytym za ochronami, konieczne jest dokładne wstrzeliwa- nie się. Strzelanie skuteczne przeciw la kim celom należy wykonać stosując w sekcji słabe natężenie ognia pojedynczych granatników. Dane strzelania są dobre, jeżeli się otrzymuje jednakową ilość strzałów: krótkich, długich jak również prawych i lewych. Należy stale dążyć do zaciśnienia granic powierzchni ostrzeliwanej. Poprawki w kierunku przy celowaniu bezpośred- nim wykonywa się kierując linię celowania w prze- ciwnym kierunku od celu o tyle, o ile zboczył dany strzał. Przy strzelaniu z ukrycia przeprowadza się po- prawki przez wbicie nowego kołka. Cele, których kierunku nie da się ściśle określić (np. ciężki karabin maszynowy strzelający z ukry- cia) należy ostrzeliwać lak, aby promienie rażenia granatów z poszczególnych granatników zachodzi- ły na siebie i w len sposób zwiększyły prawdopodo- bieństwo trafienia. Nieraz trzeba będzie również w tym Celu stoso- wać różne podziałki odległości dla poszczególnych granatników.
14 Instrukcja strzelecka b) Wstrzeliwanie. Granatnik jest bronią dokładną, z tych też wzglę- dów dobra ocena odległości daje możność do szyb- kiego przejścia od razu do strzelania skutecznego. Należy pamiętać o możności przejęcia celownika (odległości) od oddziałów piechoty, bąclź broni ma- szynowej, która len sam cel wcześniej zaczęła zwal- czać. Wstrzeliwanie przeprowadza się zasadniczo po- jedynczo granatnikami. Zazwyczaj wystarczy wstrzelać wszystkie granat- niki sekcji w kierunku, a wstrzeliwanie na odległość przeprowadza się z jednego granatnika. Jeżeli pierwszy strzał zejdzie o tyle z kierunku, że trudno określić go co do odległości, należy na- przód dokonać poprawkę w kierunku. Z dobrze osadzonej broni już jeden strzał daje podstawę do poprawienia kierunku. Zasadniczym sposobem wstrzeliwania jest do- strzeliwanie. Dostrzeliwanie przeprowadza się z ty- łu lub z przodu celu, zależnie od położenia oddzia- łów własnych i warunków terenowych. Przy dostrzeliwaniu z tyłu daje się strzał na od- ległość nieco większą niż oceniana i stopniowo się ją zmniejsza, aż do osiągnięcia właściwej odleg- łości. Przy dostrzeliwaniu z przodu postępuje się w po- dobny sposób. Przykład dostrzeliwania z tyłu: Własna piechota 100 przed celem. 1. strzał — 450 —w kierunku— (długi) 4- 2. „ — 425 - „ — „ 4- 3. „ — 400 — ,, —(krótki) — 4. „ — 400 — ,, — (długi) 4- Strzela się dalej na podziałce odległości 400.
Granatnik 15 Jeżeli położenie nie pozwala na przeprowadzenie wstrzeliwania się, dajc się z granatnika, po wyce- lowaniu z grubsza strzał kierunkowy. Powinien on leżeć w ten sposób w stosunku do celu, aby dał do- statecznie pewną podstawę do poprawek kierunku i odległości. Bezpośrednio po strzale .kierunkowym przecho- dzi się do strzelania skutecznego; będzie to najczę- ściej stosowany sposób rozpoczynania i prowadze- nia ognia. Nie należy brać pod uwagę strzałów dawanych z broni nieosadzonej i strzałów nieprawidłowo po- łożonych. (Wada ładunku miotającego). Strzelanie w ciemnościach stosuje się rzadko, a wykonywa się w len sposób, że kołki wbija się w ziemię blisko wylotu lufy, celując na nie. Można również ustalić położenie granatnika przez wbicie z obu stron lufy po jednym kołku i trzeciego za środkiem stopy, tak aby się o niego opierała. Jeżeli granatniki mają wykonać kilka zadań z jednego stanowiska zakrytego, należy kołki kie- runkowe oznaczyć (ponumerować) i zapisać podział- ki odległości odpowiadające każdemu celowi (szkic ogniowy). Należy zwrócić uwagę na maskowanie granatnika, gdyż płomień wylotowy w nocy jest daleko- widoczny. Dane strzelania powinny być przygotowane za dnia. 21. Strzelanie w ciemnoś- ciach.
ROZDZIAŁ B. 22. Zadanie i zakres szkolenia. 23. Przedmiot i podział szkolenia. SZKOLENIE STRZELECK1F2 Z GRANATNIKÓW. I. Zadanie, zakres, podział i przebieg szkolenia. Zadaniem szkolenia w strzelaniu z granatników jest: wyszkolenie zgranych obsług w wykonywaniu a dowódców sekcyj i granatnikowych w prowadze- niu strzelania. Strzelcy wyznaczeni do sekcji granatników po- winni być w zupełności przygotowani do roli celow- niczych. Podoficerowie kompanii strzeleckiej oraz zdol- niejsi granatnikowi powinni być wyszkoleni jako dowódcy sekcji. Całość szkolenia w strzelaniu z granatników obej- muje: — szkolenie wstępne i strzelania szkolne, — szkolenie szkolno-bojowe i strzelania szkolno- bojowe. Szkolenie wstępne wraz ze strzelaniami szkolny- mi ma na celu wyrobienie technicznej sprawności we wszystkich czynnościach wykonywania i pro- wadzenia strzelania z granatników w warunkach szkolnych. Szkolenie szkolno-bojowe wraz ze strzelaniami szkolno-bojowymi ma wyrobić w zespołach (poje-
Grilnaliiik 17 dynczy granatnik i sekcja) sprawność oraz zgranie w strzelaniu do celów bojowych w terenie w wa- runkach zbliżonych do warunków rzeczywistej walki. Ćwiczenia bojowe z użyciem amunicji ostrej jed- nostek bojowych, w skład których wchodzą zespoły granatników, należą do zakresu wyszkolenia bojo- wego i nie są przedmiotem niniejszej instrukcji. Szkolenie rozpoczyna się pokazem ostrego strze- lania z granatników i krótką pogadanką o ich uży- ciu i działaniu w walce. Naukę o sprzęcie i amunicji oraz o teorii strzela- nia w zakresie dostosowanym do potrzeb obsług i dowódców prowadzi się równolegle ze szkoleniem wstępnym. Należy możliwie rychło przystąpić do szkolenia szkolno-bojowego (ćwiczeń szkolno-bojowych), aby nie nużyć żołnierzy powtarzaniem ćwiczeń szkole- nia wstępnego. Szkolenie dowódców i obsług granatników pro- wadzi się w ciągu drugiego okresu wyszkolenia. Szkolenie sekcyjnych prowadzi się w kompaniach szkolnych. 11 * * * * * 24. Przebieg szkoleniu. 11. Wyszkolenie wstępne. Wyszkolenie wstępne jest podstawą całej nauki 26’niC strzelania z granatników. Zadaniem jego jest na- /Udanie uczenie technicznej sprawności i danie podstawo- wyszkolenia wych wiadomości potrzebnych obsłudze i dowód- wstępnego, com przy strzelaniu z granatnika.
Instrukcja strzelecka Przedmiot Wyszkolenie wstępne obejmuje naukę: wyszkolenia — wiadomości z teorii strzelania w zakresie nie- wstępncgo. zbędnym do praktyki strzelania, — ustawiania (wbudowania) granatnika, — celowania w kierunku i nastawiania podziałki odległości, — ładowania, odpalania i usuwania niewypałów, - - wykonywanie różnych rodzajów strzelania, — łącznego wykonywania tych czynności w ze- spole (pojedynczy granatnik i sekcja). Wyszkolenie wstępne w prowadzeniu strzelania dla sekcyjnych i granatnikowych obejmuje naukę: - rozpoznania i określania celów, — określania danych ognia, — wstrzeliwania, — prowadzenia strzelania skutecznego, — zasad stosowania ognia. Szkolenie obejmuje: ćwiczenia, pogadanki i po- Sposoby k i przebieg •' szkolenia. Prawie każde ćwiczenie poprzedza krótkie jego objaśnienie i pokaz czynności wykonany przez in- struktora lub wyszkolony zespół. Należy wykorzystywać i nawiązywać do wiado- mości nabytych przez żołnierzy przy szkoleniu strze- leckim z karabinkiem i ręcznym karabinem ma- szynowym. Szkoląc we władaniu nie należy prze- rabiać oddzielnie poszczególnych czynności aż do osiągnięcia wprawy w ich wykonywaniu, lecz przy- stąpić jak najrychlej do nauki całkowitej czynno- ści wykonanej przez slrzelca obsługi (celowniczego, amunicyjnego).
Granatnik 19 Następnie przystępuje się do szkolenia zespołu. lj. łącznego wykonywania czynności przy strzela- niu przez obsługi granatnika i sekcji. Do szkolenia dowódców w prowadzeniu ognia można używać pola ćwiczeń strzeleckich, pozoru- jąc padanie pocisków chorągiewkami. Cele używane w ćwiczeniach wstępnych powinny być wyraźnie* widoczne. Należy żądać coraz szybszego wykonywania czynności przez zespół bez żadnego uszczerbku w dokładności. Wyszkolenie wstępne prowadzi się zasadniczo na placu ćwiczeń. Ćwiczenie przerabia się począt- kowo bez oporządzenia i uzbrojenia; w miarę postę- pów należy ćwiczyć w oporządzeniu i z bronią in- dywidualną obsługi oraz w masce przeciwgazowej. III. Szkolenie szkolno-bojowe. W szkoleniu szkolno-bojowym dąży się do rozwi- nięcia technicznej sprawności dowódców sekcyj, granatnikowych i obsług granatników w przygoto- waniu, prowadzeniu i wykonywaniu strzelań do ce- lów bojowych, w warunkach zbliżonych do warun- ków rzeczywistej walki. Szkolenie szkolno-bojowe wiąże się ściśle ze szko- leniem bojowym zespołów granatników działają- cych w ramach jednostek bojowych (pluton, kom- pania) . Stąd szkolenie szkolno-bojowe zespołów granat- ników należy umiejętnie wiązać ze szkoleniem bo- jowym. 28. Cel i przcdiniul.
20 Instrukcja strzelecka 20. Podział szkolenia. 30. Przedmiot ćwiczeń szkolno- bojowych. Szkolenie szkolno-bojowe obejmuje: — ćwiczenia szkolno-bojowe granatnika i sekcji, — strzelania szkolno-bojowe granatnika i sekcji. Ćwiczenia szkolno-bojowe granatnika obejmują naukę: — ustawiania (wbudowywania) granatnika w różnych warunkach terenowych, w uzględnie- niem bojowego zachowania się obsługi, — celowania bezpośrednio i z ukrycia do róż- nych celów bojowych, — wykonywania strzelań, — łącznego wykonywania tych czynności, po- czynając od zajmowania stanowiska ogniowego. Ćwiczenia szkolno-bojowe sekcji obejmują naukę współpracy granatników w sekcji przy wykonywa- niu strzelania. W czasie ćwiczeń szkolno-bojowych granatnika i sekcji można szkolić jednocześnie dowódców sek- cyj i granatników w prowadzeniu strzelania, tj.: — w rozpoznawaniu i określaniu celów bojowych, — w ocenie odległości i określaniu danych ognia, — w prowadzeniu wstrzeliwania, — w prowadzeniu strzelania skutecznego do róż- nych celów bojowych. W toku tych ćwiczeń, które mają na celu przede wszystkim nauczenie prowadzenia strzelania, uczy się również zasad stosowania ognia pod względem taktycznym. Ćwiczenia szkolno-bojowe granatnika w końco- wej fazie szkolenia oraz wszystkie ćwiczenia sekcji należy oprzeć na założeniach walk małych jedno- stek piechoty, w warunkach wymagających użycia
Granatnik 21 granatników. Należy zawsze uwzględniać położenie własnych jednostek strzeleckich w stosunku do celu i stanowiska granatników. Po krótkim przećwiczeniu w czynnościach po- szczególnych żołnierzy obsługi należy jak najrych- lej przejść do łącznego wykonywania wszystkich kolejnych czynności, od wybrania i zajęcia stano- wiska począwszy, dla zgrania obsługi i szkolenia dowódców sekcyj i granatnikowych. Należy ćwiczyć również z nałożonymi maskami i w ciemnościach. Ćwiczenia szkolno-bojowe prze- rabia się w czasie przeznaczonym na szkolenie bo- jowe. Ćwiczenia te dadzą istotną korzyść, jeżeli wyko- nanie czynności będzie tak dokładne jak w strzela- niu ostrym. Ćwiczenia szkolno-bojowe przeprowadza się w te- renie ćwiczeń bojowych, jak najwięcej urozmaico- nym. Doskonalenie dowódców prowadzących strzelanie w ich czynnościach można przeprowadzać na strzel- nicy skróconej, na której pada jące pociski pozoruje się chorągiewkami. Ćwiczący się występują w ubiorze i oporządzeniu polo wy m. Jako cele służą strzelcy pozorujący przeciwnika, figury połowę lub przedmioty terenowe. Cele powin- ny być dobrze maskowane. 31. Przebieg ćwiczeń. 32. Teren, ubiór i sprzęt do ćwiczeń.
ROZDZIAŁ C. STRZELANIA. 33. Znaczenie i podział strzclań. 34. Program Strzelaj), I. Uwagi ogólne. Strzelania są zakończeniem i sprawdzianem wy- szkolenia. mają zatem na celu ugrunlowanie i spraw- dzenie technicznej sprawności w wykonywaniu i prowadzeniu strzelania. Strzelania dzielą się na: - - strzelania pokazowe. — strzelania szkolne, strzelania szkolno-bojowe. — strzelania bojowe. Strzelania pokazowe mają na celu wyjaśnienie zagadnień ważnych dla prawidłowego użycia i dzia- łania broni. Poleca się prowadzić strzelania pokazowe, uży- wając wyłącznie amunicji ostrej. Przedmiotem tych strzelali jest pokaz działania pocisków na cel. pokaz wielkości rozrzutu, właści- wości różnych sposobów strzelania i szybkostrzel- ności. Przy strzelaniach takich poleca się używać jako celów bojowych tarcz bryłowych. Cel strzelań szkolnych i szkolno-bojowych osiąga się niezależnie od lego, czy się stosuje amunicję ostrą, czy wielokrotną. Dotacje amunicji określa corocznie rozkaz M. S. Wojsk, w ilościach pocisków różnego rodzaju,
Granatnik 23 Strzelania szkolne i szkolno-bojowe należy prze- prowadzić w ramach załączonego programu, załącz- nik 3. Większość czasu i amunicji przeznacza się zasad- niczo na strzelania z pojedynczego granatnika. Kierownikiem slrzclań jest oficer. Mała ilość amunicji ogranicza ilość slrzclań. Dla- tego należy szkolić przede wszystkim w szybkim uchwyty vva ni u celu, a ograniczać ilość amunicji na ćwiczenia strzelania skutecznego. W tym celu kierownik strzelania może przerwać ogień, gdy tylko dowódca strzelający uchwyci cel. nakazując mu natomiast wydanie dalszych rozka- zów ogniowych i opisanie czynności własnych i ob- sług. Pewną jednak ilość slrzclań amunicją ostrą na- leży przeprowadzić przy użyciu dostatecznej ilości amunicji, aby zaznaczyć skuteczność i działanie sprzętu przy bojowym natężeniu strzelania. Przy strzelaniach należy stale pozorować własne! oddziały strzeleckie (z pomocą figur lub chorągie- wek), aby uczyć prowadzących strzelanie uwzględ- niania położenia własnych oddziałów. Zazwyczaj oznacza się cele figurami bojowymi. Niekiedy wystarczy przyjąć jako cele pewne punkty terenowe, naturalne lub sztuczne. Cele przez ustawienie ich i maskowanie należy uczynić mniej lub więcej widocznymi, stosownie do celu strzelania i stopnia wyszkolenia strzelają- cych. W strzelaniach bojowych należy cele zasadniczo rozstawiać i maskować w sposób odpowiadający rzeczywistości bojowej. 35. Zasady przeprowa- dzania strzelali. 36. Przedstawia- nie celów.
24 Itislriikcja strzelecka 37. Ewidencja strzclań. 38. ('.cl i podział strzelali szkolnych. 39. Przepro- wadzenie slrzelań szkolnych. 40. Cel strzelań szkolno- bojowycli. W czasie każdego strzelania sporządza się obraz trafień według załącznika 1. W strzelaniach szkol- nych nanosi się trafienia na arkusz po każdym strzale, a w strzelaniach szkolno-bojowych po ukoń- czeniu strzelania przez obsługę. II. Strzelania szkolne. Strzelania szkolne mają na celu sprawdzenie stopnia wyszkolenia w obsługiwaniu granatnika w dogodnych warunkach dawania strzałów oraz dania podstawy wyszkolenia granatnikowego w prowadzeniu strzelania na podstawie obserwacji wybuchów granatów. Strzelanie szkolne przeprowadza się w ramach pojedynczego granatnika. Obsługi zajmują stanowiska i przygotowują strzelanie bez bojowego zachowania się. Strzelanie prowadzi się w dogodnych warunkach obserwacji. Zasadniczo wykonywa się strzelania szkolne do celów leżących w granicach 300 m do 500 m. W razie popełniania błędów przez granatnikowe- go lub obsługę kierownik strzelania powinien wkro- czyć i pouczyć. III. Strzelania szkolno-bojowe. Strzelania szkolno-bojowe dają możność zastoso- wania sprawności nabytej w strzelaniach szkolnych i rozwinięcia ich w warunkach możliwie zbliżonych do rzeczywistej walki.
Granatnik 25 Każde strzelanie szkolno-bojowe powinno się opierać na krótkim prostym założeniu taktycznym, uwzględniającym użycie granatników. Kierownik strzelania powinien zawsze mieć na uwadze, że strzelanie jest działaniem taktycznym. Prowadzący strzelanie i obsługi granatników po- winni się zachować bojowo przez cały czas wyko- nywania zadania. Teren do strzelań należy wybierać jak najbardziej urozmaicony. Prowadzącemu strzelanie należy zostawić całko- witą swobodę wyboru stanowiska jego zajęcia i urzą- dzenia. Nie należy nigdy zapominać o maskowaniu. Cele powinny odpowiadać rzeczywistości bojowej. Należy zwracać baczną uwagę, aby prowadzący ogień zawsze liczyli się z ilością amunicji jaką roz- porządzają i jakiej wymaga wykonanie danego za- dania. Bezpośrednio po każdym strzelaniu następuje w terenie jego omówienie. Strzelania należy przede wszystkim omawiać pod względem techniczno-strzeleckim. Przy ocenie wyników należy brać pod uwagę nie tylko położenie strzałów względem celu, ale i czas zużyty na przygotowanie strzelania, wybór odpo- wiedniego stanowiska, zajęcie go i szybkość przej- ścia do ognia skutecznego. W strzelaniach szkolno-bojowych należy omówić zarządzenia taktyczne i bojowe zachowanie się ob- sług. Kierownik strzelania powinien przy strzelaniach szkolno-bojowych zawsze wyraźnie stwierdzić, czy zadanie ogniowe zostało wykonane. 41. Przepro- wadzenie strzelań szkolno bojowych. 42. Omawianie strzelań.
instrukcja strzelecka IV. Strzelania bojowe. r Strzelania bojowe mają na celu głównie taktycz- Cel strzclan. ne działanie w ramach jednostek bojowych. Z tych względów nie są one przedmiotem niniejszej in- strukcji. 44. Urządzenie strzelnicy i zabezpie- czenie jej. V. Strzelnice i korzystanie z nich. Miejsce na strzelnicę należy wybierać o ile moż- ności każdorazowo w innym terenie, gdyż częsta zmiana terenu umożliwia przeprowadzenie szeregu ćwiczeń o różnych założeniach i o różnych celach oraz pobudza myśl i rozwija inicjatywę strzela- jących. Rozmiary strzelnicy zamykają się w prostokącie głębokości 1000 m oraz szerokości 400 m zwiększo- nej o szerokość stanowiska ogniowego (jeżeli się strzela sekcją). Od stanowiska ogniowego w tył należy pozostawić wolną przestrzeń głębokości 150 m — załącznik 2a. Jeżeli się przeprowadza strzelanie w kilku kie- runkach, to stanowiska celów muszą być rozmie- szczone przed wewnętrzną granicą pasa bezpieczeń- stwa — załącznik 2b. W czasie strzelania należy teren zagrożony ubez- pieczyć posterunkami ochronnymi. Kierownik strzelania wkracza niezwłocznie, jeśli stwierdzi zagrożenie bezpieczeństwa przy strzelaniu.
Granatnik 2? Patrz instrukcja strzelecka część I. Kierownik strzelania jest obowiązany robić pod- czas strzelania szkic, na którym oznacza miejsca upadku niewybuchów. Przy oczyszczaniu strzelnicy z niewybuchów na- leży postąpić w myśl Instrukcji walki granatem. 45. Zachowanie się na strzelnicy. 46. Niewybuchy.
Załącznik Nr 1. Pułk Kompani<a OBRAZ TRAFIEŃ S TRZE LANIĄ SZKOLNE, SZKOLNO-BOJOWE Dla każdego strzela- jącego prowadzić jeden arkusz na wszystkie strzelania szkolne. W strzelaniach szkolno- bojowych prowadzić Vobraz trafień”tylko dla granatnikowego Trafienia oznaczać- w strzelaniu Nr1 O n , 2 • n t, 5 + n » A 7 cm oznacza 5m w terenie Objaśnienie. Koło oznacza przestrzeń obezwładniającego działania granatu 'Środek koła - środkowa figura jrupg celów niepotrzebne skreślić **j . prowadzić tylko wstrzelaniach szkolno -bojowych xxx) kierunek wiatru po dpi3 do wddcy
Załącznik Nr 2. Ro z miary strzelnicy z ^względnieniem pasów bezpie czeńst^3
Załącznik Nr 3. PROGRAM STRZELAŃ Z GRANATNIKA 1) Strzelania szkolne Nu- mer strze- lania Odle- głość Ilość pocisków Sposób celowania Rodzaj celu Warunki do osiągnięcia 1. 300 m 2 — 5 bezpośredni fig. ręczny karabin ma- szynowy i 2 popiersia ustawione w odstępach 2 m. 2 trafienia w promieniu 15 m od środkowej tarczy — wynik dobry. 1 trafienie w promieniu 15 m od środkowej tarczy—wynik wystarczający. 2. 300 m 2 — 5 z ukrycia » 3. 400 m 2 — 6 bezpośredni fig. ciężki karabin ma- szynowy i 2 popiersia ustawione w odstępach 5 m. 4. 400 m 2 — 6 z ukrycia 2) Strzelania szkolno-bejowe 1. y 500 m do 10 bezpośredni fig. ciężki karabin ma- szynowy i 2 popiersia ustawione w odstępach 5 m- Przykład założenia: pluton w natar- ciu zatrzymany został ogniem ciężkich karabinów maszynowych. Dowódca plu- tonu wskazuje granatnikowemu usta- wionemu o 100 m4w tyle za plutonem cel do zwalczenia. Zadanie i warunki dla granatniko- wego 1) wybrać i wskazać stanowisko, 2) ocenić odległość, 3) tak kierować ogniem, aby uzyskać co najmniej dwa trafienia w promieniu 15 m od wskazanego celu. 2. > 500— 550 m do 10 na gra- natnik z ukrycia 1) fig. ręczny karabin maszynowy na 500 m. 2) fig. cięiki karabin ma- szynowy \ 2 popiersia na 550 m i o 50 m w bok od fcelu poprzed- niego. Założenie: sekcja na stanowisku w obronie. Zadanie dla sekcyjnego: Wskazać rejon stanowisk i podzielić cele. Zadanie i warunki dla granatniko- wych. 1) wskazać stanowisko, 2) ocenić odległość, 3) tak kierować ogniem aby uzyskać co najmniej dwa trafienia w promieniu 15 m od środkowej figury. UWAGI 1) Wszystkie strzelania można przeprowadzić amunicją wielokrotną: amunicji osirej użyć przede wszystkim do strzelań pokazowych i sirzelań szkolno bojowych. 2) W strzelaniach szkolnych należy podać strze.ejącym odległość. 3) W strzelaniach szkolnych wszystkie czynności związane z przygotowaniem stanowiska i wyko- naniem ognia wykonuje sam strzelający. Do niego należy również wytyczenie kierunku przy strzelaniu z ukrycia. 4) Strzelający powinien dążyć do uzyskania dobrego wyniku już z pierwszych strzałów. Reszta pocisków stanowi oszczędność pułku.